2025 - Duitsland, Polen, Slowakije, Hongarije, Kroatië, Slovenië en Oostenrijk

De zomer van 2025 is lang, warm en droog en voor het weer hoeven we niet weg uit Nederland. Maar omdat een staycation ons niet kan bekoren en wij de camper niet hebben voor 3 rondjes rondom het IJsselmeer, gaan we het avontuur ook dit jaar weer tegemoet. 

Aangemoedigd door de vele enthousiaste verhalen van de vele campervrienden die ons voorgingen, hebben met onszelf afgesproken om naar Scandinavië te gaan. Echter, onder één voorwaarde en die is dat de temperaturen daar minimaal 25 graden zijn.

Het blijft spannend tot aan de dag van vertrek, maar dan geeft de weer app de doorslag. Het kwik gaat er de komende 14 dagen niet boven de 23 graden komen; helaas zal de poolcirkel opnieuw en vergeefs op ons wachten. Ook dit jaar geen rendiervlees, eskimos en poolvossenjacht. 

Het mooie van een camper is dat je a la minute van plan kan veranderen en dat doen we dan ook op het moment dat we de grens met Duitsland passeren. Het eerste stuk gaat via een saai stuk autobahn met een overnachting bij een gastvrije Hymer dealer (P4N #497385). Likkebaarden lopen we langs de gesloten showroom en ontdekken al snel dat een nieuwe Hymer of een tweedehandse eensgezinswoning elkaar niet veel ontlopen. In de avond worden we nog even wakkergehouden door uitgelaten Jugend met veel te harde jaren -80 muziek in het naastgelegen park. We overwegen een moment om iets verderop te gaan staan, maar Klaas Vaak wint. Al snel keert de rust weer. In de ochtend maken we nog een praatje met de praatgrage Turkse camperbuur die een probleem heeft met zijn schokdemper en de dealer dacht hem een gasfeder te kunnen leveren. Totale spraakverwarring, maar vooralsnog geen oplossing voor zijn 20 jaar oude integraalcamper. Goed om te weten; onderdelen voor een standaard bus zijn gemakkelijker te krijgen dan voor speciaal ontworpen integraalcampers. We laten de drone nog even op, maar heel bijzonder is het uitzicht over de 100-en campers niet. Wel leuk is de megaschommel die onze mannen nog even proberen, onderweg naar fel begeerde statiegeldblikjes. 

Dag 5

Terwijl Peter met de jongste in het stadje op bakkerjacht gaat, ontdekken de anderen een enorm bike en speelpark. Over die bakkers gesproken; dat is toch echt wat anders dan boulangeries die wij gewend zijn in West-Europa. De meeste bakkers in Oost-Europa hebben uitsluitend basisbrood en alle extras waar wij in -bijvoorbeeld- Frankrijk zo aan gehecht zijn, is hier ondenkbaar. We voelen ons een verwent stelletje westerlingen...

De mannen genieten ondertussen heerlijk van het fietsparcours en zijn met geen stok weg te slaan. Het is dan ook al na de middag als we vertrekken om een keramiekfabriek te bezoeken. Sommigen zien de schoonheid ervan; anderen hebben meer oog voor de uitgang. 

We moeten nodig winkelen en omdat er een "supermarkt" naast zit, lopen we even naar binnen. Terloops verwonderen we ons over de grootverpakking en de lage prijzen en het duurt enkele gangpaden voordat we door een medewerker onderschept worden die in goed -en dus voor ons onverstaanbaar- Pools vraagt of wij een klantenpas hebben. Het blijkt een groothandel te zijn. Hilariteit alom, maar helaas geen boodschappen. 

De oplettende lezer heeft gemerkt dat we in de buurt van Krakow komen en dan mag een bezoek aan Auschwitz niet ontbreken. Hoewel ChatGPT ons inmiddels vele verhalen over WOII en Auschwitz heeft voorgelezen, heeft het ons niet voorbereid op één maand reserveringsperiode om het kamp te betreden. "Beetje dom" zou Maxima zeggen. Online overleg met enkele nederlandstalige gidsen geeft enige hoop en we besluiten in de buurt te blijven plakken. Bij een lunchstop zien we dat Polen wel heel ver gaat in het gescheiden inzamelen van "afval". Die nacht staan we op een nieuwe camperplek annex camping ten zuiden van Katowice, beheerd door een ondernemende Pool. Het Dream Camper Park (P4N #333959) is netjes aangelegd en voor iemand met weinig tot geen camperervaring verrassend geschikt voor campers. 

Dag 6

Helaas blijkt vroeg in de ochtend dat de gidsen niets meer kunnen regelen en vertrekken we -na een bezoek aan een bakker met iets meer keus- zonder veel hoop en op de bonnefooi naar Auschwitz. Aangekomen bij Birkenau 1 zien we een drukte van belang en een enorm lange rij. Het blijft vooralsnog onduidelijk of deze rij voor de bus, het toilet, het restaurant of de ticketbalie is. Overigens is het wel gezellig met het jonge Nederlandse stel wat eveneens per camper door de regio trekt. 30 graden Celsius en 1.5 uur later zijn we erachter; het was inderdaad de ticketbalie en met 5 van de laatste 12 engelstalige tickets in handen stellen we vast dat de rij achter ons nog te lang is. Veel te lang...

We leren die dag twee dingen: 1. zonder geluk vaart niemand wél en 2. soms moet je beter plannen. Maar plannen en camperen is nu eenmaal geen goede combi... Dus gaan we voor het eerste. 

Na een goede lunch waarbij we stomtoevallig een Deense collega van Peter tegen het lijf lopen, mogen we eindelijk naar binnen. 

Om kort te gaan: het meeste wat over Auschwitz geschreven is, is waar. Het is erg indrukwekkend en -hoe triest ook- zo nuttig om mee te geven aan onze kinderen. 

Lest we forget...

Na een zware en indrukwekkende dag -niet in het minst door de rondleiding van ruim 3 uur- is het hoog tijd om de rust weer op te zoeken. Dat vinden we -na een omweg- in Kwaczala (P4N #174939). Na een omweg, want de eerste plek die we voor de nacht hebben geselecteerd blijkt ongeschikt voor een grote camper als de onze. Laag geboomte en struikgewas zorgt ervoor dat we de plek bij een vijver in Wlosien niet kunnen bereiken en dus rijden we door. Na een smalle en erg steile klim komen we bij een heuveltop in Kwaczala. Hier zijn door de gemeente een schitterende picnic plaatsen gecreëerd. Het is al laat en hoog tijd voor een goede nachtrust. 

Dag 7

Peter en Matthias nemen de uitdaging aan om de 138 hoogtemeters naar beneden te fietsen, op zoek naar een bakker. Naar beneden gaat dat lekker 'oerend hard'. Zoals inmiddels bekend zijn het in deze dorpjes meer winkels van sinkels dan alleen bakkers; het brood is er niet minder om. Na een stevig ontbijt pakken we in en vertrekken naar Krakow Factory, een Outlet winkelcentrum met goede reviews en "lage prijzen". Hier is volop aanbod en heeft Peter het meeste nodig -of hij is het minst kritisch, de stemmen staken-. Hoe dan ook, er wordt het nodige de camper in gesjouwd. En de jongens? Die hobbelen heel tevreden achter ons aan en zijgen met hun tablet op het volgende beschikbare bankje neer. Modern family...

Na al dit beton is het hoog tijd om het groen weer op te zoeken. En dat vinden we aan de Wisla (P4N #77523), een rivier die bij ons weinig bekend is, maar met zijn 1100km bijna zo lang is als de Rijn. Aan de oever van deze rivier bij Piekary is een plek in het groen waar wij en een aantal andere camperaars de middag en nacht doorbrengen. Aan de overzijde ligt het indrukkende Benedictijnse klooster Opactwo Benedyktynow bekend om zijn stilte retraites. Terwijl de skottle pruttelt, doen wij onze eigen retraite per vaartuig op de rivier. Een en passant gesprekje met de eigenaar van de Belgische overland truck levert een leuk contact op en tips voor als we ooit onze eigen overland willen gaan bouwen. Voorlopig zijn we nog erg content met onze 3.5t camper; de dag erna zouden we echter maar wat blij zijn met een 4x4...

In de verte onweert het en lichtschitsen schieten over de Wisla. Een schitterend gezicht maar als de eerste druppels vallen, is het toch tijd om onderdak en onderzeil te gaan.

Dag 8

Het is alweer vrijdag; bijna een week onderweg en al zoveel gedaan en gezien. Na een verfrissende bui is het heerlijk wakker worden; bij gebrek aan een bakker lopen we even naar de buurtsuper in Piekarny en doen de nodige oefeningen op de naastgelegen gymtoestellen.

Na een dag slenteren hebben we vandaag weer zin in iets actiefs. En dat doen we bij de zoutmijnen van Wieliczka, iets ten zuid-oosten van Krakow. Een unieke locatie die hoorde bij de eerste 12 Unesco sites ter wereld. Dat dit samengaat met het nodige toerisme nemen we voor lief. De zoutmijn dateert uit de 13e eeuw en geeft bezoekers de mogelijkheid om via niveaus af te dalen tot -135 meter. En dan geen gangetjes zoals in de St-Pietersberg, maar hele gewelven en ondergrondse cathedralen. Je kunt het zo gek niet bedenken. Van de +300km gangenstelsel is slechts 3% toegankelijk voor publiek. Op het -9e niveau en ca -330m wordt inmiddels gangen gedicht om de stevigheid te bevorderen.

Maar eerst sluiten we netjes aan in de rij samen met -je raadt het nooit- het jonge Friese stel waar we in Auschwitz mee opgetrokken zijn. En wie ontmoeten we nog meer? De belgen van de overland truck. De wereld lijkt ontzettend klein. Samen met een gids trekken we door de gangen. Haar -waarschijnlijk onbedoeld- droge humor is hilarisch: "We will go down by 40 stairs to -64m, if you are unable to do so, this is your problem; you could have read all of this on our website before you registered for the tour." En "if you don't feel well during the tour, let me know and I will see if we can find a route to escape".  

Na een mooie en indrukwekkende tour -dit jaar al meer dan 1 miljoen bezoekers- nog een stop gemaakt bij het

gradatiewerk (tężnia in het Pools). In dit bouwwerk wordt zilt water over sleedoorntakken geleid; het water verdampt, het zout blijft achter. De lucht in de omgeving is hierdoor rijk aan mineralen, wat een therapeutisch effect zegt te hebben op de luchtwegen. Nu zullen er best mensen profijt van hebben, maar wij vinden het vooral een intrigerend bouwsel. En de kids? Die houden zich bezig met ‘Lody w kulkach’, ofwel een typische Poolse lekkernij van kleine bolletjes waterijs in een bekertje. Het leukste is misschien nog wel de vending machine in de vorm van een grijpautomaat. 

Zoals de foto's ook laten zien is het maar net droog en gaan we lekker uit eten in Nowy Sacz, een klein stadje, in de buurt van de Slowaakse grens. Het eten is ook hier prima betaalbaar en van hoge kwaliteit. Het valt ons op dat de bediening in deze landen nooit komt vragen of je nog een tweede keer drinken wilt. Gemiste kans.

De regen valt inmiddels zachtkens neer als we teruglopen naar de camper. We rijden naar een camperplaats in aanleg (P4N #509654) waar -online- met lovende woorden over wordt gesproken. Wij zijn minder gelukkig en daarmee minder enthousiast als we bij donker het terrein oprijden bemerken we al dat de ondergrond vrij sompig is. Door slechte verlichting bemerken we pas te laat dat we van verhard terrein het zand inrijden. Normaal misschien geen probleem, maar met de weersomstandigheden van afgelopen dagen creëert onze camper gelijk twee loopgraven. De Poolse eigenaar komt nog even kijken en gooit via zijn vertaalapp al snel de handdoek in de ring. Het gaat de hele nacht regenen, maar morgen wordt het droger; dan maar verder kijken. Het slapen onder afschot trekt ons niet aan, maar camperen is soms ook gewoon afzien...

Dag 9 + 10

Nieuwe dag, nieuwe kansen. Ondanks de hoekfout hebben we prima geslapen. Het is droog, maar volgens de buienradar niet lang meer, dus rap aan het werk. Toch handig dat we een schepje in de gereedschapskoffer hebben zitten; je weet nooit of het van pas komt. Dankzij graafwerk en de aanwezigheid van de nodige keien duurt het gelukkig niet lang en we staan weer horizontaal. In de ochtendzon genieten we van ons welverdiende ontbijtje. De camping in wording heeft potentieel, maar er moet nog heel veel gebeuren om het geschikt te maken voor grotere voertuigen. We maken nog enkele luchtopnames en vertrekken. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Opnieuw moet de techniek alle zeilen bijzetten om door de modder boven bij de weg te komen. Gas loslaten is geen optie... We hebben opnieuw twee dingen geleerd: 1. bij twijfel niet inhalen en 2. altijd eerst de camperplek verkennen, zeker in het donker. We besluiten vanaf nu op verharding te blijven; maar of het lukt... 

Bij toeval lezen we op Park4Night dat de overland truck van Tom en Marlies hier een dag na ons geweest is. Met zijn 4x4 en enorme koppel natuurlijk geen enkel probleem. 

Het weer lijkt niet bijster stabiel in de regio dus kiezen we ervoor om vrijwillig nat te worden. Terug in Nowy Sacz zoeken we een zwembad waar we de lekker spetteren. Heel jong en heel oud zitten elkaar gemoedelijk in de haren. Ondertussen drijft er weer een code rood over. 

Verfrist, geföhnt en hongerig rijden we door -inmiddels- mooi heuvellandschap richting Slowakije. De wegen zijn goed. Peter heeft een restaurant gekozen, maar bij nader inzien loopt iedereen hier in jacquet en met vlinderdas. Een snelle blik in de spiegel leert ons dat we hierop niet gekleed zijn, en dus gaat het gas er weer op, de grens over. En passant zien we een camper met pech; het wiel ligt ernaast. Of, wacht even; heel de ophanging en een deel van de aandrijving zit nog aan het wiel. Dat moet een enorme klap zijn geweest. We kunnen weinig doen en rijden door. 

Op Camping Dunajec (P4N #58997) willen we het weekend blijven. Op zich een leuke camping direct aan de gelijknamige rivier. Aan de overzijde van de rivier ligt Polen en we nemen dan ook de benenwagen om via de voetbrug in Polen delizioso pizza te gaan eten. De zondag brengen we in alle rust door.

Dag 11

Het lage drukgebied lijkt nog niet echt weg te willen trekken en het "bestelde" uitbundige zomerweer blijft helaas uit. Nadat we ververst hebben maken we ons klaar voor een dagje sightseeing. Het plan is om ten zuiden van de Hoge Tatra richting het westen te rijden. We rijden opnieuw door een schilderachtige streek met een geheel eigen bouw- en verfstijl.  Mooi op een afstandje, maar vaak ook haveloos van dichtbij. Het stadje Kezmarok (van het duitse Käsemarkt) wordt aangeprezen en is een bezoekje zeker waard. Mooie gebouwen, een oud kasteel, maar ook de unieke Articulárny houten kerk is een publiekstrekker. Laatstgenoemde is in het jaar 1717 uit hout en geheel zonder spijkers gebouwd. Ontzettend mooi om te zien, maar als quasi cultuurbarbaren en typische Nederlanders, kijken we door het sleutelgat en hebben we al snel meer zin in een ijsje. Er is veel leegstand in het stadje die de nodige Aziatische winkels van het type euroknaller aantrekken. 
Opnieuw onderweg met de camper komen we ontzettend veel Roma straatverkopers tegen, zonder uitzondering met een emmertje wilde paddestoelen. Ze zullen vast lekker zijn, maar zonder levensverzekering nemen we het zekere voor het onzekere. Volgens google maps naderen we de Hoge Tatra met zijn woeste pieken en helaas zullen we maps hierin moeten vertrouwen. Onze realiteit is een dicht wolkendek, af en toe een bui en dalende temperaturen tot wel 12 graden. 

Kort overleg en een resoluut besluit; we gaan de zon opzoeken! Een zwaai aan het stuur en de kompasnaald naar het zuiden. Zo leuk; met een camper kan dit gewoon. 

Na een mooie route door midden Slowaijke (aanrader) passeren we de grens met Hongarije. Het kwik is inmiddels weer op zomers niveau en de stemming zit er goed in. Balaton, here we come. 

Maar niet dan nadat we een heerlijke plek aan de Donau hebben ontdekt bij Zebegeny(P4N #110575). 

Dag 12

De dag begint zoals gisteren eindigde; een heerlijk zonnetje en zomerse temperaturen. Een warme deken na de Slowaakse "ontberingen". Het uitzicht op de Donau is schitterend en ondanks de forse stroming zien we de nodige schepen stroomopvaarts ploegen. Na een ochtendwandeling ontdekken we electrische huursteps. En omdat de kinderen hier volstrekt niet om "zeuren", krijgen ze wel hun zin. Stiekem vindt Peter het ook erg leuk om te doen. Niet veel later zijn we onderweg en maken een tocht van zo'n 20 kilometer langs de rivier. We passeren schitterende dorpjes zonder massatoerisme en Peter verliest opnieuw zijn hart aan der Schöne blaue Donau. Satirisch genoeg is de Donau noch blauw, nog bijzonder fotogeniek waaruit blijkt dat Strauss toch wel een vent met humor was. 

Inmiddels is het ook voor ons tijd om stroomafwaarts te gaan. We laten het in het midden of wij borden gemist hebben, maar ineens staan we voor een boogviaduct met een dreigend bord en de tekst 3M. Nu heeft dit niets met tape te maken, maar wel met de vrije ruimte onder het viaduct. Goede raad is duur en terugkeren pijnlijk voor de ego. Op zulke -en vele andere- momenten is een echtgenote als bijrijder onontbeerlijk. Terwijl een vriendelijke ambulancechauffeur tegemoetkomend verkeer tegenhoudt schuifelen wij stapvoets door het gat. En we bewijzen dat een camper van 3.10m door een viaduct van 3.00 meter past. We rijdend verder over Slowaaks grondgebied totdat we bij Esztergom de Donau kunnen oversteken. Esztergom is als voormalige hoofdstad de moeite van een bezoek waard temeer omdat de Basiliek die hoog boven de stad uittorend de grootste en de hoogste kerk van heel Hongarije is. In de basiliek hangt het grootste schilderij uit één doek ter wereld. Reden genoeg voor cultuurliefhebbers om te stoppen. Wij rijden dus door en doen voor het eten nog gauw een shopping mall aan in Budapest. Je moet prioriteiten stellen.

Terwijl we opnieuw de mannen onpedagogisch pappen en nathouden met een tablet, gaat de rest op koopjesjacht. Het is inmiddels alweer rond een uur of 6 in de middag als we richting het meer van Velence rijden (P4N #204729). Om de balans koken/uit eten in evenwicht te houden stoppen we voor krachtvoer bij Orban (het gelijknamige restaurant dan). Zoals ook in Polen, zijn de prijzen hier heel schappelijk en de porties royaal. Dat wil zeggen dat je het buikje rond hebt voor zo'n €100,00 met 5 personen. We zeggen met recht Köszönöm bij vertrek. 

Het is al schemerdonker als we naar beneden rijden en bij het meer van Velence aankomen (P4N #204729). Dit meer is de natuurlijke variant van het naastgelegen Balatonmeer en biedt talloze mogelijkheden om te ontspannen. Maar eerst gaan we lekker slapen met het geluid van snaterende eenden, brullende kikkers, en tsjirpende krekels. En miljarden kleine fladderbeesten.

Dag 13

Het zonnetje is eerder op dan wij; zo ook enkele vissers die in de vroege morgen passeren. We blijken bij een soort van roeipoel te staan waar Hongaarse jongeren zich uitsloven in hun kano's terwijl hun coach er genoeglijk naast pruttelt. Weer iets anders dan scouting. Stiekem gaan die dingen nog best hard want onze jongste houdt ze met de fiets niet bij als we naar de bakker gaan. Er blijkt hier een echte bakker met taartjes te zijn. Nu zijn wij net als de mol (uit De jongen, de mol, de vos en het paard; ken uw literaire klassiekers :-) ontzettend dol op taartjes en dat ze bijna €4 kosten, nemen we dit keer voor lief. Na het ontbijtfeest besluiten we de dag te blijven plakken en verhuizen naar een plek met mooier uitzicht en een echt strand. Het water in het meer is prima van temperatuur, maar het is ook erg groen. Geen alg, zo zegt een lokale website; sterker nog de aanwezige mineralen zijn goed tegen reumatische klachten; misschien hebben ze gelijk, want geen van de zwemmers krijgt jeuk. We watersporten naar hartelust en -aangestoken door de Hongaartjes- peddelen we de blaren op onze handen. Voordat we het weten is het alweer etenstijd en skottelen we een prima maaltje bij elkaar. We willen nog niet naar huis, nog lange niet... Maar we zijn al over de helft en dat vieren we met een vreugdevuur en marshmellows. 

Dag 14

Opnieuw een heerlijke dag waarin we eindelijk de "Hongaarse zee" bezoeken. Bij gebrek aan iets anders wat zilt is heeft men deze titel maar aan het meer van Balaton gegeven. Maar eerst is het wasdag en doen we een wasje en een droogje in een plaatselijke hypermarkt. Daarna vlug door naar het grootste meer van Oost-Europa. We zijn hier met onze oudsten in 2012 ook al geweest en hielden er wisselende gevoelens aan over. Druk, erg druk en weinig mogelijkheden om vrij te staan aan het water zoals we dat gisteren wel bij het meer van Velence hebben kunnen doen. Het grote verschil was dat er in 2012 nog nauwelijk apps waren voor de camperaar. Inmiddels is er enorm veel veranderd ten goede dankzij Park4Night, Campercontact, Campi en andere apps. Het is dan ook niet moeilijk om een A-locatie te vinden direct aan het water (P4N #240849). De kinderen hebben hier al dagen om gebedeld en zulke onbarmhartige ouders zijn wij niet dat we hen dit gaan ontzeggen. Maar wel zo onbarmhartig dat we hen direct het water in sturen als blijkt dat ze liever op hun handdoekje gaan zitten ;-). Die avond verzetten we de camper nog even naar een betere plek. We nemen voor lief dat achter ons een strandbad is en voor ons een woonwijk. Het uitzicht uit de "slaapkamer" op dobberend plastic is alleraardigst. Die avond laten we ons de schnitzel en forel bij Theodora Etterem goed smaken. Het is erg vermakelijk om te ervaren dat men hier een personeelsoverschot heeft; we hebben 3 obers die om beurten bestellingen (dus dubbel) op komen nemen, komen vragen of het lekker is en toelichting geven op het eten. Eén in het duits, één in het engels, en één in iets er tussenin. We geven ze een dik verdiende fooi en 5 sterren op google voordat we teruglopen en vertrekken naar dromenland. 

Dag 15

Het dorp -en strandbad is nog in diepe rust als we wakker worden. Inmiddels hebben we de hele doodlopende straat voor onszelf en staan er hekken met bewaking die een ieder die poogt door te rijden, onverbiddelijk terugstuurt. We zijn er inmiddels achter waar we deze beveiliging aan te danken hebben. Op het pleintje treedt later die dag een band op en voorbereidingen zijn in volle gang. Onze muzieksmaak is vrij breed maar toch nemen we het risico niet om te blijven staan en niet meer weg te komen; een snelle ontbijtstop bij de supermarkt op de hoek en we strijken enkele een paar honderd meters verder weer langs het meer neer. Ook de strandgasten hebben de plek inmiddels weer ontdekt en het is een drukte van belang. Die dag zwemmen en suppen we dat het een lieve lust is. Zelfs de jongste van 5 weert zich dapper in dieper water. Ondanks de drukte zien we die dag geen Nederlanders; en dat is natuurlijk prima. Die middag rijden we langs het meer naar het westen door dorpjes en de natuur; we doen nog even boodschappen bij de Lidl en het valt ons op dat prijzen hier zeker niet lager liggen dan in Nederland. Toch wel bijzonder; de lonen liggen hier gemiddeld 60% lager dan in Nederland. Via de app vinden wij een plekje in Zalakaros (P4N #141522) bij een picknickplaats. Schitterend onder de bomen met een stookplaats en waterpomp. Het is inmiddels al in de avond en bij schemerdonker geniet zelfs onze bietenhater van de rodebietenstamp met spek. Er wordt die avond niet meer gestookt; een forse onweersbui jaagt ons opnieuw de camper in. 

Dag 16

Het bos dampt nog na van de verfrissende buien van afgelopen nacht. Vroege wandelaars slenteren langs of spoeden zich om hun stappen te behalen. Een oppaspapa laat zijn kroost uit. De bakker is een vriendelijke oude baas die vanuit zijn tuinhuis heerlijke broodjes verkoopt. Ook nadat we hem verteld hebben dat we op doorreis zijn met de camper, blijft hij ons aanmoedigen om vooral ook de volgende dag (zondag) brood te komen kopen. We gunnen hem zijn -waarschijnlijk onwelkome- zondagsrust. Dat water een schaars goed is merken we tijdens het ontbijt, als een Kangoo inparkeert om een kuub water te tanken bij de pomp. De verlaagde Kangoo ziet er ineens sportief uit.  Het weer kwakkelt en we laten de vele wandelmogelijkheden voor wat ze zijn. Het dorpje Zalakaros is toeristisch goed aan de weg aan het timmeren. Letterlijk met de nieuwe fietspaden, maar ook met het monstertruck event wat men organiseert. Als we de camper voor de grap achter een 6x6 pickup parkeren is onze 8m lange camper ineens maar speelgoed. Zou er vraag zijn in de markt naar een monstertruckcamper? 

We rijden door groen heuvellandschap richting de Kroatische grens. Maar eerst maken we nog een sportieve stop bij het meer van Nagykanizsa. Een grote aangelegde visvijver bij een hotel die uitnodigt om er omheen te lopen terwijl de kinderen de speeltuin onveilig maken. Op naar de grens. De markering van de grens is met metershoge hekken overduidelijk en nodigt door het prikkeldraad niet uit om erover te klimmen. Als de russen ooit doorbreken blijven ze hier zeker steken. Gelukkig is er een grensovergang, die zo uit het museum lijkt te zijn weggelopen. Oost-Kroatië is ontzettend landelijk met ontelbare kleine perceeltjes landbouwgrond. De houten bouwsels die typisch zijn voor deze regio hebben tot doel om de mais te kunnen drogen. De boerderijen doen tegelijk idyllisch en kneuterig aan. Stoppen om een foto te maken lukt bijna niet of de boer komt er al aan. In onze fantasie is hij gewapend met een hooivork. In realiteit zijn de Kroaten hele vriendelijke mensen. Omdat het zaterdag is gaan we op zoek naar een plekje om de zondagover te staan. Luxe campings ga je in deze regio niet vinden en die zoeken we ook niet. Onderweg raast er een indrukwekkende onweersstorm pal over ons heen; het kan hier aardig spoken. We rijden via het stadje Durdevac waar een oud kasteel is omgebouwd tot restaurant. De bediening is overduidelijk geselecteerd op taakgerichtheid en adviseert uiterst professioneel welke lokale gerechten geschikt zijn voor dames en voor heren. Alzo geschiedde. Terwijl Nicolien een Kippencordonbleu in varkensvet voorgeschoteld krijgt, krijgt Peter Turkse pot. Geen van beide succesvol en we zijn blij met de bestelde tapas. Het schemert al als we het slot weer verlaten. We vinden in Kozarevac (P4N #494217) een plekje bij een kleine wijnboer die een lapje land voor een kleine vergoeding ter beschikking stelt aan camperaars. 

Dag 17+18

De zondag is allerrustigst en het is pas tegen de middag als de dochter van de wijnboer even hallo komt zeggen. Of we interesse hebben in een wijntasting; ja, uh, ok, maar mag het morgenochtend? De zondag gebruiken we graag als rustdag en hoeft er niemand voor ons te werken. Alzo geregeld. De kinderen vermaken zich prima met de aanwezige schuwe poezen en de aangewaaide ouwe Terriër die we na rijp beraad Brko noemen. De omgeving leent zich prima voor een mooie wandeling door de bossen. We nemen de tijd voor bezinningm, leven mee met onze thuisgemeente en de dag vliegt voorbij. Onze camperburen komen uit Italië en hebben enkele jaren terug de drastische beslissing gemaakt om in een camper te gaan leven. Niet uit armoede, maar uit de stellige overtuiging dat er een gat onstaat in je leven als je alleen bezig bent met dagelijkse bezigheden. Zo heeft een ieder zijn eigen paradigma; ze vertellen dat ze het gat upvullen door rond te trekken en zijn nu op weg naar Cappadocië (u weet wel, van die kleurige foto's met honderden opstijgende luchtballonnen). Ze hebben een schitterende reis voor de boeg, maar blijven nu nog even plakken in Kroatië. Het mooie weer van zondag zet door op maandag en we genieten van de rust, de zelfgebakken skottelpannekoeken en uiteraard de thuis node ontbrekende huisdieren. Het is al iets na de middag als we verversen en vertrekken. De eigenares is niet meer gekomen en de wijntasting bewaren we voor een later moment (taraf heet dit in het Iraans). Het heuvellandschap is schitterend, de wegen net een camper breed en de dorpjes zijn fotogeniek; we wisten niet dat Oost-Kroatië zo mooi is. We laten Zagreb links liggen en spoeden ons richting de Sloveense grens. Het is 4 augustus en overal blijkt de blijdschap dat 30 jaar geleden de operatie Oluja (Storm) heeft plaatsgevonden die Kroatie 30% meer land opleverde. Gewerkt wordt er weinig; gevlagd te meer. Alle feestelijkheid is verdwenen zodra we de grens met Slovenië passeren. We rijden afwisselend door de heuvels en door laagland en de weg is net zo smal als picturesque, soms zelfs spectaculair steil. We stoppen even bij een boer die geheel belangeloos zijn land ter beschikking stelt aan camperaars. Dit blijkt echter volledig ongeschikt voor onze bescheiden bemeten camper en we rijden door. We volgen de Drava richting het stuwmeer van Ptuj en eten in de camper bovenop de stuwdam. We weten niet hoe strict de Slovenen omgaan met vrij staan en omdat we pontificaal langs de weg staan, parkeren we de camper iets verder onder aan d'n dijk. Buiten zitten wordt hem niet; Sloveense muggen zijn extreem bloeddorstig; we maken daarom een romantische avondwandeling naar de dam waar onze jongens het meer proberen te dempen met grind; het klinkt zo leuk langs (en door) de stalen trap... 

Dag 20. Pas bij licht zien we hoe schitterend dit deel van Oostenrijk is. De Stausee Klaus kleurt azuurblauw in de ochtendzon en lonkt uitnodigend. Maar eerst moet er gegeten worden en slaan we onze slag bij een supermarkt, dat een tankstation blijkt te zijn. Eenmaal terug bij de camper maken we plannen voor de dag. Het lijdt geen twijfel dat we vandaag dit stuwmeer gaan verkennen. We voorzien de kano en sup van lucht en slepen alles naar het oh zo koude quasi smeltwater. We kanoën ca 3 van de 7 kilometer die het meer lang is en picknicken op de terugweg. Sommigen hebben blaren en genieten nog iets langer na dan de anderen. Terug bij pension Klaus wordt alles weer naar boven gesleept en laten we het drogen in de zon. Maps raadt aan om ook even bij de waterval aan de andere kant van de dam te gaan kijken. Terwijl een groep in strakke neopreen pakken gehulde wezens zich langs kabels door het water laten zakken, nemen wij de conventionele route over grind en stenen trappen naar beneden. De moeite waard om even te stoppen. De avond is alweer in zicht en we besluiten een uurtje naar het noorden te rijden. Bij Niederanna (P4N#328532) is een eenvoudige parking direct aan de Donau. De enige bezoekers blijken wandelaars te zijn en met het naderen van de avond verdwijnen de auto's en komen enkele campers ons gezelschap houden. We eten uit eigen keuken en bekijken de schepen die voorbij komen. De ondergaande zon boven de Donau is sprookjesachtig en gebiologeerd nemen we het schouwspel waar. 

Dag 21

We stoppen ermee op het hoogtepunt. Peter vindt de Donau helemaal geweldig en maakt al plannen om 2829 km langs de Donau te rijden tijdens een volgende vakantie. De realiteit is dat onze vakantie er -op 900 km na- op zit. Van die 900 kilometer volgen we een respectabele 700 kilometer over de A3. Zonder tol! Zo kan het ook, Oostenrijk! Na zo'n dag hebben we allemaal zin in schnitzel en maken er een kleine familiereunie van in Weeze waar we als gezin weer helemaal compleet zijn. 

Resumé voor de liefhebbers van statistiek...

- 20,5 dagen op pad geweest.

- totaal 3468 km afgelegd (dat is dus gemiddeld 165 km per dag).

- 3 nachten op een camping gestaan.

- 16 nachten vrij gestaan.

- 8 landen bezocht.

- 13 keer een landsgrens gepasseerd.

- 1033 foto's en video's gemaakt.

- 0 keer walstroom gebruikt, dus volledig offgrid gecamperd.

- voor de eerste keer gebruikgemaakt van de app Polarsteps, een app die op basis van foto's en gps een schitterend reisverslag op kan bouwen (zie ook de foto hieronder).

Disclaimer

Tenslotte nog een kleine disclaimer. Alle in dit verhaal geschetste karikaturen zoals de weerzin tegen cultuur en de voorkeur voor goedkoop berusten op een zeer eenzijdig en waar mogelijk creatieve weergave van de individuele en daarmee niet zelden aangedikte werkelijkheid; de frases waar mogelijk aangestoot aan genomen zou kunnen worden zijn op geen enkele wijze persoonlijk bedoeld en hebben uitsluitend tot doel om de leesbaarheid te vergroten.